Leren door vragen: Uit dit boek - Corry B. Brauckman

Title
Ga naar de inhoud

De Joodse feestmaand tisjri (september/oktober 5784).

De maand tisjri is in Israël een feestmaand. Drie feesten worden deze maand gevierd: Het Joodse Nieuwjaar - Rosj Hasjana (16 en 17 september 2023), ook wel Het Bazuinenfeest genoemd; Grote Verzoendag - Jom Kippoer (24 en 25 september 2023 en het Loofhuttenfeest - Soekot (29 september - 6 oktober 2023) met Het Slotfeest - Simchat Thora (7 oktober 2022).

Het Joodse Nieuwjaar en Grote Verzoendag behoren tot de ‘hoge feestdagen’ en worden ook ‘de dagen van inkeer’ en de ‘ontzagwekkende dagen’ genoemd.

We willen dit keer stilstaan bij het Loofhuttenfeest
(van vrijdagavond 29 september - vrijdagavond 6 oktober 2023, tisjri 5784)
Een zeven dagen durend Pelgrimsfeest

Het doel van het Loofhuttenfeest
Vrolijkheid! Vreugde! Blijdschap! Wie verlangt daar niet naar…?
Het Loofhuttenfeest is een feest van vreugde, blijdschap en dankbaarheid. Het is een mitzwa om gedurende dit feest zeven dagen vrolijk te zijn voor het aangezicht van de Here God (Leviticus 23:40) én om een loofhut te bouwen (Leviticus 23:42).
Iets vergeten is niet leuk en heeft soms nare gevolgen. Ook de zorg van de Here God, toen het volk Israël veertig jaar in de woestijn verbleef, op weg naar het door Hem beloofde land Kanaän, mag niet worden vergeten. Deze wordt herdacht en met een vrolijk hart gevierd op het Loofhuttenfeest.

Het loofhuttenfeest valt aan het einde van de oogst en is tevens een oogstfeest (Exodus 23:16b, Leviticus 23:39). Het oogsten is geen succes noch een verdienste van eigen prestaties. Want Wie gaf kracht om het land te bewerken…? Wie gaf regen, zon en droogte…? Wie deed de gewassen groeien…? Uit dankbaarheid voor de oogst is men vrolijk voor het aangezicht van de Here God.
Het doel van het Loofhuttenfeest: de zorg van de Here God in het verleden, tijdens de veertigjarige woestijnperiode en in het heden door de oogst, mag niet vergeten worden. Voor het Aangezicht van de God van Israël geeft men hier vrolijk en dankbaar uiting aan tijdens het Loofhuttenfeest.
Een loofhut en de hemel als woonplaats van de Here God
Het volk Israël woonde gedurende de veertig jaar, dat het in de woestijn verbleef in hutten (Leviticus 23:43) of tenten (Deuteronomium 5:30). Een onooglijk verblijf, dat enige privacy bood en bescherming tegen de brandende zon overdag en de koude ’s nachts. Een hut die als de wolk- of vuurkolom optrok weer afgebroken moest worden en opgebouwd als de wolk rustte. Maar ook een hut die bescherming wilde bieden tegen hoogmoedig denken. Tegen mensen die veronderstelden de Schepper van hemel en aarde niet nodig te hebben, laat staan Zijn zorg en bescherming.
Tegenover deze achtergrond: ‘leven in hutten, zoals onze voorvaderen veertig jaar in de woestijn deden’, bouwen de Joden hun loofhut voor het Loofhuttenfeest (Leviticus 23:43).
De Thora geeft geen speciale afmetingen voor de loofhut. Elk jaar opnieuw wordt deze gebouwd in de tuin of het terras of het balkon of het platte dak van de huidige woning. In elk geval onder de open hemel. Er moet op gelet worden dat de wind de hut niet omver kan blazen. Eveneens dat een stukje van het dak openblijft. In deze tijd van het jaar regent het in Israël zelden.
Het materiaal voor het dak is plantaardig, zoals takken, riet, bladeren en hooi. Vervolgens wordt de hut ingericht naar eigen inzicht.
Gedurende de dagen van het feest worden de maaltijden zoveel mogelijk in de loofhut gebruikt. Familie, vrienden en kennissen worden er ontvangen. Soms slaapt men er; vooral religieuze Joden doen dit. Vrolijk, blij en dankbaar kan men door het open stukje van het dak naar omhoog zien, naar de hemel.

De hemel als woonplaats van de Here God is boven (Johannes 8:23) en kent poorten en aloude ingangen (Psalm 24:7 en 9, Openbaring 4:1). Hij mag niet verward worden met het heelal, miljoenen lichtjaren ver. Het universum, door de Here God geschapen (Genesis 1:7 en 8), kan de Schepper van hemel en aarde niet bevatten (1 Koningen 8:27). De hemel boven, als woonplaats van de Here God, is geen utopie. De transcendente wereld van de Here God, voor het fysieke oog niet waarneembaar, is niet aan natuurwetten gebonden en kent een totaal andere dimensie, dan die wij kennen. Niettemin is hij een realiteit, een werkelijkheid; ook op het Loofhuttenfeest.

In de synagoge wordt gelezen
Menselijke arbeid! Zwoegen! Het Loofhuttenfeest als oogstfeest herinnert aan de betrekkelijkheid van menselijke arbeid en het zwoegen. Een jaar lang is hard gewerkt om de oogst binnen te halen. Als vervolgens de oogst is binnengehaald en het Loofhuttenfeest wordt gevierd, gaat men terug naar een hut! Zó wil de Here God het; als bescherming tegen hoogmoedige gedachten, ik-gerichtheid en onafhankelijkheid van Hem. Een hut om de betrekkelijkheid van het zwoegen in herinnering te brengen. Want in de woestijn, veertig jaar lang, kon men niet oogsten. En toch leed het volk geen gebrek. De Here God zorgde en beschermde hen.

Om de betrekkelijkheid van het menselijk zwoegen, wordt op de Sjabbat van het Loofhuttenfeest het Bijbelboek Prediker in de synagoge voorgelezen. Oppervlakkig lijkt dit Bijbelboek een negatief en pessimistisch Boek. Steeds weer horen we Prediker zeggen: ‘Ik heb het gezien! Ervaren! Het leven onder de zon heb ik gezien. Alles is zinloos…! Doelloos…! En onuitsprekelijk vermoeiend…!’
Dit is geen cynisme noch wanhoop van Prediker, maar wijsheid. Het leven onder de zon is het leven zoals de mens het ziet, tijdelijk en horizontaal. Het is een leeg leven, in de zin van een leven zonder de Here God. Vanuit het horizontale leven toont Prediker het verticale leven met de Here God. Met als centrale boodschap: geniet van het leven als gave van de Here God. ‘Want wie kan eten en iets genieten buiten Hem?’ (Prediker 2:25)
Wijsheid - de vreze van de Here God is het begin van wijsheid (Psalm 111:10) - vat Prediker samen in het slotwoord, gericht aan alle mensen: ‘Vrees de Here God en onderhoud Zijn geboden (Prediker 12:13). Ofwel: heb de Here God eerbiedig lief en volg de door Hem gegeven leefregels en richtingaanwijzers voor het leven.       Wie dit doet, ervaart: samen met Hem wordt álles zinvol. De betrekkelijkheid van alle dingen, waaronder het menselijk zwoegen, verdwijnt. Het krijgt een andere waarde: eeuwigheidswaarde! (Prediker 3:14) Want de Here God is eeuwig! (Jesaja 40:28)

Een belangrijke profetie
Het Loofhuttenfeest is een pelgrimsfeest. Vanuit de hele wereld trekken Joden naar Jeruzalem om dit feest te vieren (Exodus 23:14-16), maar ook christenen uit vele landen.
Geschiedenis wordt achteraf geschreven, profetie vooraf. Profetie, door openbaring van de Here God, is vooraf geschreven geschiedenis. Het gaat over gebeurtenissen, die in de toekomst zullen plaatsvinden. In de Tenach staan profetieën, waarvan vele al zijn vervuld en andere nog moeten plaatsvinden.
Een belangrijke, onvervulde profetie over het Loofhuttenfeest: in de toekomst zullen de volken van jaar tot jaar naar Jeruzalem trekken. Niet om te vechten, maar om het Loofhuttenfeest te vieren*. En om eer te bewijzen aan de Koning van Israël! Hij is de Messias! De Here Jezus! De Joden verwachten Zijn komst en de christenen Zijn wederkomst.
Mensen en volken die dan niet naar Jeruzalem willen komen…? Dezelfde profetie vermeldt: op hun land zal geen regen vallen. Zonder regen mislukken de oogsten en ontstaat honger (Zacharias 14:16-17).  Het Loofhuttenfeest! Het feest van vreugde, blijdschap en dankbaarheid ter ere van de Messias! Alle volken mogen eraan deelnemen. Wat een prachtige profetie…!

Reageren? Zie contact.

Terug naar de inhoud